به قلب پاکت می نویسم

قصه عشق را تا بدانی

عاشقم کرد

و عاشقانه فریاد می زنم

دوستت دارم

هنر شمشیر این است که یکی را دو تا میکند

بنازم هنر عشق را که دو تا را یکی میکند

مرد قبول كرد.در طويله اولي كه بزرگترين بود باز شد . باور كردني نبود بزرگترين و خشمگين ترين گاوي كه در تمام عمرش ديده بود. گاو با سم به زمين مي كوبيد و به طرف مرد جوان حمله برد. جوان خود را كنار كشيد تا گاو از مرتع گذشت.دومين در طويله كه كوچكتر بود باز شد.گاوي كوچكتر از قبلي كه با سرعت حركت كرد .جوان پيش خودش گفت : منطق مي گويد اين را ولش كنم چون گاو بعدي كوچكتر است و اين ارزش جنگيدن ندارد

زندگي پر از ارزشهاي دست يافتني است اما اگر به انها اجازه رد شدن بدهيم ممكن است كه ديگر هيچوقت نصيبمان نشود.براي همين سعي كن كه هميشه اولين شانس را دريابي

تا که بودیم نبودیم کسی   کشت ما را غم بی نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند   خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست   نه در آن وقت که اقبال شکست

شایداین قسمتم ازسرنوشت

چرااز زندگــــــی

این شد نصیبم ؟!؟

نگفتی بی تو من

خیـــلی غریبم

فرشته از سنگ میپرسه چرا از خدا نمیخوای تو رو انسان کنه؟ سنگ میگه هنوز اونقدر سخت نشدم که انسان بشم

شـمع به وقت مرگ پروانه ،به اوگفت

نیــک پـروانه به وی گفـت و بسـوخت

طولــی نـکشد تو نیـز خاموش شوی

به من مي گفت آنقدر دوستت دارم كه اگر بگويي بمير مي ميرم. .... باور نداشتم... فقط يك امتحان ساده ... به او گفتم بمير ... سالهاست در تنهايي پژمرده ام ... كاش امتحانش نمي كردم

روزي شاگردان نزد حکيم رفتند و پرسيدند استاد زيبايي انسان در چيست؟

حکيم دو کاسه کنار شاگردان گذاشت و گفت به اين دو کاسه نگاه کنيد اولي از طلا درست شده است و درونش زهر است و دومي کاسه اي گلي است و درونش آب گوارا است شما کدام را ميخوريد؟

شاگردان جواب دادند کاسه ي گلي را

حکيم گفت آدمي هم همچون اين کاسه است

آنچه که آدمي را زيبا ميکند درون و اخلاقش است

هيچ گاه چشمانت را براي كسي كه مفهوم نگاهت را نميفهمد گريان نكن

اي کاش در آن لحظه که تقديم تو شد هستي من مي سپردم که مراقب باشي جنس اين جام بلور است پر از عشق و غرور است مبادا بازيچه شود مي شکند

اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت، عاشقان سکوت شب را ويران مي کردند

سیب سرخی را به من بخشید و رفت

ساقه سبز دلم را چید و رفت

***

عاشقی های مرا باور نکرد

عاقبت بر عشق من خندید و رفت

***

اشک در چشمان سردم حلقه زد

بی مروت گریه ام را دید و رفت

***

با غم هجرش مدارا میکنم

گر چه بر زخمم نمک پاشید و رفت

يه روز عشقت رو دزديدم و براي اينکه جاش مطمئن باشه اون رو تو قلبم قايم کردم اما نمي دونستم که يه روز براي اينکه اون رو پس بگيري قلبم رو مي شکني

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده

پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني است

بودنم را هیچ کس باور نداشت

هیچ کس کاری به کار من نداشت

***

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

***

او که خوابیده در این گور سرد

بودنش را هیچ کس باور نکرد